Χρόνια μετά-διαβάζοντας την «Γυναίκα της Ζάκυνθος» του Δ Σολωμού ήρθα για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την παράξενη αίσθηση πως ο πρόσφυγας μπορεί τη στιγμή της ανάγκης του ακριβώς να μην είναι επιθυμητός και φίλος αλλά να περιβάλλεται από καχυποψία και φόβο. Ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί κάτι τέτοιο

Αρα και αυτό που υπήρξε η πρώτη πρώτη μου φύτρα στις αρχές του 20 ου αιώνα νε μην ήταν απαραιτήτως κάτι αποδεκτό με φιλικότητα στον εδώ περίγυρό του

« Τις Σμυρνιές τις λέγανε παστρικιές Γιατί είχαν στα σπίτια τους μπυντέ και πλένονταν Αυτό εδώ το κάνανε μονάχα οι πουτάνες!!!!!» Όπως σας είπα η γιαγιά μου ήταν σμυρνιά!!!

1974. Καλοκαίρι Το φθινόπωρο ήρθαν στην πόλη μου πρόσφυγες απ την Κύπρο

Μένανε σε σκηνές στην αρχή Αργότερα γίναμε συμμαθητές και συμμαθήτριες στο σχολείο στο Πανεπιστήμιο στη Δραματική Σχολή

Ο Δημήτρης, ο Μανώλης, ο Μάριος, η Αγγελική

Κάποιοι έλεγαν για τους κύπριους: « Αντε βρε αυτοί οι ευνοημένοι Μπαίνουν με ειδικές εξετάσεις Περνάνε με ποσόστωση Κι έχουν και απαιτήσεις!!!!»

Και πάλι έκδηλο το αίσθημα μιας ενόχλησης. Αυτή η ενόχληση που πάντα με απωθούσε

Ποτέ δεν μπόρεσα να χωρέσω στη σκέψη μου το ΑΥΤΟΙ και ΕΜΕΙΣ

Ποιοι είμασταν ΕΜΕΙΣ και ποιοι ηταν οι ΑΥΤΟΙ;

Για μένα ο κάθε άνθρωπος είναι ένα άτομο με ονοματεπώνυμο

Φίλος ή όχι φίλος πάντως όχι κάποιος που αντιπροσωπεύει μια συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά ο ίδιος με τα ατομικά του χαρακτηριστικά που αρνιόμουν να τον κατατάξω σε μια κατηγορία όπως δεν ήθελα να με κατατάσσει και αυτός σε μιαν άλλη

Ηρθε η δεκαετία του 90

Ηρθαν πρόσφυγες από την Αλβανία

Το ίδιο ακριβώς συναίσθημα κατηγοριοποίησης στο οποίο πεισματικά αρνιόμουν και αρνούμαι να παραδοθώ.

Η μικρή αδερφή της γιαγιάς μου τότε μου απεκάλυψε για πρώτη φορά τον πόνο της

«Παιδί μου δεν καταλαβαίνω αυτή την περηφάνια που μας περιστοιχίζουν τώρα εμάς τους πρόσφυγες από τη Μικρασία. Εμείς τότε κρυβόμασταν, δεν λέγαμε από πού είμαστε Ντρεπόμαστε γιατί μας λέγανε Τουρκόσπορους. Δεν ήταν εύκολα τα παιδικά μας χρόνια στην Ελλάδα. Λένε λένε τώρα, κάνουν ταινίες , μουσικές Δεν ήταν έτσι τότε.»

Φτάνουμε αισίως στο 2006

Ένα βράδυ στις 2 τη νύχτα σ ένα δρόμο κοντά στην Ιερά οδό , ένας σκούρος άνθρωπος με ουρλιαχτό, ορμάει στον δεξί μου ώμο να μου κλέψει την τσάντα Με ρίχνει στην άσφαλτο εγώ σφίγγομαι κουλουριάζομαι να σώσω το κεφάλι μου, η φίλη μου δίπλα ουρλιάζει. Βγαίνει ένας άνθρωπος από μια αυλή(αλβανός μάθαμε μετά πως ήταν ) μ ένα μαχαίρι τον φοβερίζει. Εκείνος φεύγει αφού πρώτα μου ρίχνει μια γερή αγκωνιά που μου κόστισε τέσσερα ράμματα στο πάνω χείλος. Ηταν μάλλον αφγανός!

Επίθεση για κλοπή η κάποιου είδους προειδοποίηση; Ηταν η εποχή που είχα βάλει υποψηφιότητα στο ψηφοδέλτιο για την Ευρωβουλή . Τότε μαζί με την Κούνεβα

Δεν έκανα μήνυση φυσικά

Όμως φοβήθηκα Από εκείνη την ημέρα άρχισα να κοιτάζω γύρω μου πιο προσεκτικά και να «ξεχωρίζω» με τη σκέψη μου τους αλλοδαπούς που έμοιαζαν σ εκείνον που με είχε χτυπήσει

Κατάλαβα πως μπορεί να φωλιάσει μέσα σου ο ρατσισμός

Αντιστάθηκα πάντα και πάντα θα αντιστέκομαι σ αυτό το αίσθημα του φόβου.

Με αποτελεσματικό τρόπο;;; Είμαι πραγματικά ελεύθερη;;;; Είμαι σε θέση να ορίσω πραγματικά το συναίσθημά μου απέναντι στους ξένους που κάθονται στα παγκάκια του πάρκου της γειτονιάς μου;;; Μπορώ να πώ πως έχω την ελευθερία και τη δύναμη να σταθώ απέναντι στην ιδέα της συνύπαρξης χωρίς καμία αναστολή;;; Όταν το κουτί της τηλεόρασης μέσα στο σαλόνι του μικροαστικού φτωχοποιημένου διαμερίσματός μου εκπέμπει διαρκώς σήματα τρομολαγνείας απέναντι στο κάθε τι που δεν μοιάζει με ο, τι θέλουν να με κάνουν να μοιάσω;;;; Που δεν μοιάζει σε αυτό ως εικόνα , ως γλώσσα, ως θρησκεία, ως συμπεριφορά;;;

Είμαι ελεύθερη πραγματικά να κρίνω και να σταθώ αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της προσφυγίας σήμερα χωρίς καμιά ανησυχία;

Όχι Αλλα προσπαθώ και θα προσπαθώ πάντα γιατί πιστεύω ότι η μόνη δύναμη του ανθρώπου απέναντι στον ρατσισμό είναι η εξοικείωση, η γνώση, η πληροφόρηση,η συναναστροφή

Η γνωριμία, η ανταλλαγή μορφών κουλτούρας, ιστοριών, τραγουδιών είναι ο μόνος τρόπος συμβίωσης με αυτό που έρχεται να μας επισκεφθεί γιατί δεν έχει πού αλλού να πάει

Δεν μπορώ να πώ πως ο άνθρωπος-κτήνος που κρύβω μέσα μου δεν έχει αναστολές. Μπορώ μόνο να πω πως ο άνθρωπος- σκεπτόμενος που κρύβω μέσα μου έχει την απόλυτη πεποίθηση πως ο τι με τρομάζει άκριτα θα το αντιπαλεύω γιατί πάνω σ αυτό το φόβο οι εξουσίες στήνουν έναν χορό συμφερόντων γύρω μου και κερδίζουν απ αυτό Κερδίζουν χρήματα κύρος γόητρο

Κερδίζουν χώρο όλες εκείνες οι δυνάμεις που θέλουν τον πλανήτη έρμαιο των οικονομικών τους συμφερόντων αδιαφορώντας για το κύριο διακύβευμα της καθημερινότητας μας που είναι το γέλιο, η αγάπη, η ευτυχία, η ανταλλαγή εμπειριών. Αν θέλουμε να διεκδικούμε κάθε λεπτό ελευθερίας για τη ζωή που μας δόθηκε οφείλουμε να αντιπαλεύουμε κάθε αναστολή που γεννάει ο φόβος επαφής με το άλλο

Τους τελευταίους μήνες έχει κάπως αλλάξει αυτό.

Διαφημιστικές καμπάνιες, άρθρα στις εφημερίδες, συναυλίες, συναθροίσεις τραβούν το σκοινί της αλληλεγγύης προς την κατεύθυνση της ανθρωπιάς. Είναι παρήγορο αυτό.

Αλλά δεν φτάνει

Ο ερχομός εδώ τόσων χιλιάδων προσφύγων, που φτάνουν κυνηγημένοι από τον πόλεμο (στον οποίο συμμετέχουμε ως ευρωπαικο- αμερικανοαποικιακό κράτος και εμείς) δημιουργεί συνθήκες ασφυξίας πολλές φορές

Και αυτό το «φυσιολογικό» συναίσθημα το εκμεταλλεύονται δυνάμεις του σκότους ένθεν κακείθεν (δηλ και από τη δική μας την πλευρά και από εκείνη των διακινητών των προσφύγων) για να στηρίζουν τα ιδεολογήματα του τρόμου που θα τους χρειαστούν στους νέους πολέμους που ετοιμάζουν

Ας αντισταθούμε!

Ας αντισταθούμε συνειδητά με όπλο τον πολιτισμό, την εναλλακτική θεώρηση μιας καθημερινότητας οργής και τρόμου εξαιτίας της ανεργίας και της πείνας

Δεν έχουμε να μοιράσουμε τίποτα μαζί τους γιατί είμαστε και οι ίδιοι πρόσφυγες μέσα στον ίδιο μας τον τόπο Είμαστε ένα και αν παλεύουμε για την αλληλεγγύη στους πρόσφυγε που θέλουν να ζήσουν κοντά μας είναι γιατί παλεύουμε για μιαν άλλη δυνατότητα ζωής απ αυτήν που ορίζουν οι τράπεζες και τα δάνεια που δεν μπορούμε να ξεπληρώσουμε

Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα από τις σκηνές που θα τους φιλοξενήσουν γιατί σε λίγο θα στήσουμε δίπλα τους και τις δικές μας Ο πόλεμος που τους έδιωξε απ τα σπίτια τους βρίσκεται ήδη στις αυλές μας

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος απ την ελευθερία της συνύπαρξης με τους επιβιώσαντες όποιου πολέμου όπου επί της γής γιατί κι εμείς διεκδικούμε το ίδιο δικαίωμα στην επιβίωσή μας μέσα στην κοινωνία του κέρδους Και ο δρόμος είναι ένας! Η χαρά, η ανοχή στον διπλανό και το πάθος για ζωή! Στις πλατείες, στα πάρκα, στα γήπεδα ή στα διαμερίσματα που κοκκινίζουν από τα δάνεια υπάρχει ΖΩΗ και έχει δικαίωμα να ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!!!!!!!!