Δεν κατάφερα δυστυχώς να είμαι σήμερα μαζί σας, όμως η καρδιά μου βρίσκεται δίπλα στους εξεγερμένους ανθρώπους που παλεύουν να βρουν ελπίδα μέσα στα κολαστήρια.
Σε ποιο "σημείο μηδέν" βρισκόμαστε, μέσα σε ποιο τούνελ που φέρνει μόνο σκοτάδι προχωράμε;
Άνθρωποι ξεριζώνονται από τα σπίτια και τις οικογένειες τους για μια καλύτερη ζωή και βρίσκονται φυλακισμένοι, πεινασμένοι και διψασμένοι, εκτεθειμένοι σε κάθε καιρικό φαινόμενο να τους τσιμπάνε έντομα και φίδια.
Διάβασα την επιστολή των μεταναστών από τη φυλακή της Σιντικής και ντράπηκα. Γράφουν ότι σκέφτονται να βάλουν τέλος στη ζωή τους, αυτοί που ρίσκαραν τα πάντα για ένα καλύτερο μέλλον. Ζητάνε έλεος, αναρωτιούνται τι αμάρτημα πληρώνουν. Ντρέπομαι για το σημείο που βρισκόμαστε.
Ντρέπομαι και οργίζομαι! Να μην αδιαφορήσουμε γι’ αυτή την απανθρωπιά, να μην αφήσουμε τους ανθρώπους αυτούς μόνους και κάνουμε την αποτυχία μας μεγαλύτερη!
Δύναμη και κουράγιο σε εκείνους και σε όσους δε σταματούν να αγωνίζονται για ένα δικαιότερο κόσμο χωρίς βία, φασισμό και πόλεμο.
Σας ευχαριστώ.