Ακολουθούν ο χαιρετισμός της Μάγδας Φύσσα και η 3η επιστολή των εξεγερμένων προσφύγων.
? Χαιρετισμός Μάγδας Φύσσα:
«Δεν κατάφερα δυστυχώς να είμαι σήμερα μαζί σας, όμως η καρδιά μου βρίσκεται δίπλα στους εξεγερμένους ανθρώπους που παλεύουν να βρουν ελπίδα μέσα στα κολαστήρια.
Σε ποιο "σημείο μηδέν" βρισκόμαστε, μέσα σε ποιο τούνελ που φέρνει μόνο σκοτάδι προχωράμε;
Άνθρωποι ξεριζώνονται από τα σπίτια και τις οικογένειες τους για μια καλύτερη ζωή και βρίσκονται φυλακισμένοι, πεινασμένοι και διψασμένοι, εκτεθειμένοι σε κάθε καιρικό φαινόμενο να τους τσιμπάνε έντομα και φίδια.
Διάβασα την επιστολή των μεταναστών από τη φυλακή της Σιντικής και ντράπηκα. Γράφουν ότι σκέφτονται να βάλουν τέλος στη ζωή τους, αυτοί που ρίσκαραν τα πάντα για ένα καλύτερο μέλλον. Ζητάνε έλεος, αναρωτιούνται τι αμάρτημα πληρώνουν. Ντρέπομαι για το σημείο που βρισκόμαστε.
Ντρέπομαι και οργίζομαι! Να μην αδιαφορήσουμε γι’ αυτή την απανθρωπιά, να μην αφήσουμε τους ανθρώπους αυτούς μόνους και κάνουμε την αποτυχία μας μεγαλύτερη!
Δύναμη και κουράγιο σε εκείνους και σε όσους δε σταματούν να αγωνίζονται για ένα δικαιότερο κόσμο χωρίς βία, φασισμό και πόλεμο.
Σας ευχαριστώ».
? 3η επιστολή των εξεγερμένων προσφύγων της Σιντικής:
«3η επιστολή προς τον αδελφό ελληνικό λαό, εκ μέρους 300 φυλακισμένων μεταναστών στο στρατόπεδο Σιντικής.
Είμαστε εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα εδώ και περίπου ενάμιση χρόνο. Τα πράγματα είναι άσχημα εδώ. Οι αιτήσεις μας απορρίφθηκαν, οι εφέσεις μας απορρίφθηκαν και εξακολουθούμε να κρατούμαστε σε κέντρο κράτησης.
Δεν ξέρουμε τι συμβαίνει στην Αίγυπτο, η μεταχείριση είναι απαίσια και όλοι υποφέρουμε ψυχολογικά από την κατάσταση και το χρονικό διάστημα που είμαστε κολλημένοι εδώ.
Χρειαζόμαστε μια λύση για την κατάστασή μας. Αφήστε μας να πάμε να δουλέψουμε. Πρέπει να μας εξασφαλίσουν τα απαραίτητα έγγραφα για να μπορέσουμε να ζήσουμε νόμιμα στη χώρα, να πληρώσουμε τους φόρους και τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης και να συμπληρώσουμε όλα τα απαιτούμενα νομικά έγγραφα.
Δεν ήρθα από την Αίγυπτο για να φυλακιστώ στην Ελλάδα για ενάμιση ή τρία χρόνια, όπως λένε συνεχώς στα διατάγματά τους. Είμαστε εγκλωβισμένοι στα βουλγαρικά σύνορα. Ήρθαμε από τη θάλασσα στον κλειστό καταυλισμό της Σιντίκας χωρίς να προκαλέσουμε καμία ενόχληση ή οτιδήποτε άλλο.
Ψάχνουμε για δουλειά. Δεν είμαστε εγκληματίες. Ψάχνουμε να βγάλουμε τα προς το ζην. Βρισκόμαστε σε αυτό το μέρος εδώ και ένα χρόνο και δύο μήνες, και δεν είναι καν κατάλληλο για να ζήσουμε.
Είμαστε 340 άτομα. Θέλουμε ελευθερία. Αρκετά με την αδικία και τον ρατσισμό. Είναι λάθος. Είμαστε όλοι εδώ από το 8/2025. Μέχρι τώρα, δεν γνωρίζουμε τον λόγο της κράτησης και όλοι όσοι ήρθαν μετά από εμάς δεν κρατήθηκαν για περισσότερο από 20 ημέρες και αφέθηκαν ελεύθεροι στα άλλα στρατόπεδα.
Σήμερα, ένας από τους μετανάστες κόπηκε. Στέκεται τώρα στην είσοδο με τους φίλους του, προσπαθώντας να τον στείλουν στο νοσοκομείο. Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με όλες τις οργανώσεις, αλλά κανείς δεν έχει κάνει τίποτα για εμάς.
Θέλουμε ελευθερία και να εργαστούμε στην αγορά εργασίας. Θέλουμε χαρτιά. Δεν είμαστε εγκληματίες. Ψάχνουμε να βγάλουμε τα προς το ζην. Κοιμόμαστε στον δρόμο στη ζέστη, και η θερμοκρασία έχει φτάσει τους 42 βαθμούς. Πεθαίνουμε. Γιατί μας το κάνουν αυτό; Αρκετά με την αδικία και τον ρατσισμό».
Φωτορεπορτάζ: Λένα Βερδέ/Εργατική Αλληλεγγύη
3/9/2026